kiedy wiatr śpiewa o końcu lata smętnie ciało chłodem otula w uszach przeciąg robi szum morza przywołując już nie to światło i przestrzeń co rankiem kończy się jak piękny sen jak szumi wiatr śpiewa niczym liść co odchodzi w zapomnienie za rzekę wielką rzekę rozpaczy tak też egzotyka z oczu znika zabierając soczystą spontaniczność dając chłód,wiatru zimny oddech w szumie swoim śpiewie wiatr zawsze śpiewa co przyrodę poi a co człowieka boli w każdy dzień o każdej porze złotą jesień nam jeszcze da przecież wiosną znów się narodzi ...