Celny strzał w prowincjonalną hipokryzję i techno-straż nocną. Ten wiersz to jak raport z dystopii w wersji swojskiej: zamiast orbitalnych satelit – drony i radary, zamiast grozy – absurd, zamiast komet – policyjna nuda w krzakach. Poezja, która śmieje się przez zęby – i w zęby daje systemowi. Czujesz rzeczywistość jak radar bez błędu – i widzisz, co za tym „świstem” naprawdę stoi.