drzewa mają księżycowe korony czarna trawa rosą zroszona ma szmaragdowo - srebrne gwiazdy świerszcze w w niej niczym nimfy dzwoneczkami dzwonią cichym rytmem zapachem ziemi serca kwiatów usypiają cicho tak świeżo i romantycznie niebo odwracam o sto osiemdziesiąt stopni i w jego odwrotnym procesie zachwytu podłoże jego kwiatem rozkwita bez transformacji nasyca uśmiech księżyc zostaje nade mną gwiazdy jak robaczki świętojańskie zapalają się i gasną czarodziejską różdżką ciemne obłoki objęte gęstością mgły wilgotnieją od pary z chłodniej nocy a ja idę pośród kwiatów powodzi wrzosów i niezapominajek w górze świerszcze jak anieli dzwonią ja idę przed siebie odwracając niebo i na miękkiej zielonej ściółce stoję co stopy otula myśli do słodkiego snu...