mglisty poranek po deszczu małym jak ksiądz kropidłem w kroplach rosy ostatnią wodę rozdaje przed wielkim upałem by kwiat jak dziecię i drzewo jak wiśnia co przypomina starość napije się ostatni raz kiedy owoc płonie jak lico od serca cieszy się dusza tylko nie wszystkim bilansem sumienia omdleje jak łąka i wiecheć którą już widać w słonecznych promieniach ja... ...wrony tylko tak kraczą tworząc nie harmonijną całość jak niebieskie ptaki swobodnie chodzą bez duszności i bólu w sercu i duszy nie mają RADOŚĆ...