stary Dąb jak konfesjonał myśli swoje skrywa cudze wchłania w ciepłych słowach jest jak szum morza szeleści złocieniami późną jesienią usycha z miłości jest jak ogień od środka wypala się jak człowiek swoim renesansem rokłada oczy hebanowe mają blask nocą kochanków skrywa z namiętności ich spowiada...