Przejdź do treści
Czytanie

Tak sobie wędruję

O życiu
Wędruję po białych chmurach lśniących niczym Piaski Białe tak delikatne jak goździki uśmiech dają drogi pierzaste jak w fotomorganie okryte cienkim woalem przelatujący wiaterek jak szpilacznica rzeźbi gipsowe wydmy tak jak ludzi których można zetrzeć na proch między palcami księżyc budzi mnie jeszcze stawiam ślady jak na świeżym spadniętym śniegu zdolna do szybkiego biegu tak życie jest roślinne złote i zwierzęce jak ludzie cuchnące od nienawiści 2008-05-11
78 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online · Mil3y

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.