Jak dziki polny kwiat
rysuję teren,ustalam granice

zmysłowo,lekko i zwinnie
przeskakując góry wysokie
i morza głębokie

omijam też krainy waleczne

wznosząc się wyżej i wyżej
ponad ziemską mgłę

tam
gdzie spokój panuje i cisza
tam
gdzie wiatr romantyczne nutki gra

z uczuciem

roziskrzone oczy mam
diamentowym blaskiem gwiazd
Księżyc promienny
w tańcu tuli namiętnie
zatapiając się w spojrzeniu

kołysze też do snu
rozpieszcza zmysłowo
złocistym pocałunkiem

jak Słońce ciepło ogrzewa
tak lico promienne mam

w zorzy rannej zawsze
uśmiech daje radość
i cudowny nastrój...

(na horyzoncie
szczęście słoneczne jest
jak blaskiem marzenia
chwilką też zapomnienia
od zmarwień i trosk...)