olbrzymie słońce wzeszło ziemię czerwienią rozpaliło niebo zorzą zórz upiększyło w drzewach ogień rozpaliło najpiękniejszą jesień ogromna kula do czerwoności rozgrzana zachwytem w oczy wpadła w południe blednąc jakoby duszą nieba stało podobne światłości Hostii przy zachodzie się rozanieliło niebo namiętnością rozpaliło bajecznie ogniem piekła aż ponętnie w ciszy dla ochłody na pokuszenie spadł deszczyk pachnący złotą jesienią...