u podnóża minus dwa trzeszczy pod stopami zalotnie lico szczypie wiatr jakby czuł miętę przez rumianek choć lodową czapą piździ jak w kieleckim śnieg nie może się stopić jak miłość co nie chce ciepła ostatnim azylem nadzieii oczy unoszę w błękit oceanu słońce na nim radość niesie ze żródła rezydencji letniej co plus trzydzieści ma - może więcej natychmiast w uśmiechu spadnie jak anioł gorącym ruchem spojrzenia w sam środek nagich ramion dla ciebie cudownie zakwitając aromatycznym kwiatem...