kilka godzin starczyło by zima zniknęła w wiosennych roztopach tworząc bagna jak i bajora leniwie w ziemię wsiąkając już niebawem bieg jej się zakończy w promieniu słońca całkiem odpłynie w bezkres zostawiając wspomnienie bystrym nurtem otwierając najpięknieszy ogród ogród pełen białego kwiatu różowego w zieleni pocałunku ciepłego w czasie łaźni promiennej rozświetlając niebo karmazynowym przypływem wschodów i zachodów słońca