rozkapryszony pan chwilę zadumy dał i już cichaczem ucieka niczym złodziej zostawiając po sobie spustoszenie którego się nie wstydzi jak też swej nagości choć po dniu krótkim i nocy długiej serc za wiele nie rozgrzał, jedynie w pokazie gdyż za dużo słodyczy w sobie nie miał choć chryzantemami pachniał niczym Księżyc,blaskiem światła był lecz czas jego się już kończy i w swoim dobrym koledze - Andrzeju wszystkim nadzieję pozostawia nadzieję ,na spełnienie marzeń do zakochania jak też mnie uśmiech na bajeczny Świat ,Świat miłości Świat w którym się rodzi Dziecię też i ja...