Wreszcie i nareszcie...

pszyszedł czas wytchnienia torbę szybko spakowałam i w drogę pojechałam hen szosa czarna nie kończyła się w uśmiechu co rusz i przy muzyce stada saren przebiegały z pola na pole śnieżnobiałe wśród oszronionych drzew jechałam obok jezior przykrytych puchem białym nad którymi grał wiatr w locie zaglądał do przerębli szklistych chciał się wykąpać pewnie jak mors zimowej aury blask rajem mienł się srebnobrokatowymi gwiazdkami nocą tylko ksenonki dawały światło w oddali otchłań prowadziła do nikąd... 2011-02-04,