choć chłód na dworze lecz wiatru nie ma w koło lica promienne i serca ognisto czerwone co uśmiech niosą gorącego ciepła aż słoneczko wyszło z nutką miłości swoje serce łącząc z sercem człowieka dając radość życia do barwy szczęścia dzielne takie i ucziwe miłosierne,wyjątkowe niczym człowieka uczucie miłością serca przepełnione dwudziesty szósty już raz niosąc pomoc drugiemu na życia jego radość...