wynurzyło się w pocałunku dnia promiennie uśmiechnięte wzbiło się pod obłoki gdzie nikło powoli pod lazurowym Niebem cichutko grał wiatr śpiewał ptak w ogniu piekielnym zniknęły chmury momentalnie zginęło Słońce też całe zobaczyć można było przez szkła achromatyczne małe takie jak żółtko które chciałoby się zjeść na czarnym Niebie było jak gwiazda najpiękniejsze i najjaśniejsze odbijające się jak w mrocznym Oceanie... (Słońce pokazało jak śpi głębokim snem na samym dnie jak dusza błąkająca się w mroku) 2011-01-04,