Przy otwartch weneckich drzwiach na wielkiej kanapie siedzę niczym laleczka lecz żywa zamiast przestrzeń podziwiać dłonią gładzę jej baranią górę do lwa się uśmiechając który to pustyni był ozdobą nagle pojawiłeś sie ty radości pełen uwielbienia dłonie uścisnąłęś do całowania usta pochwyciłeś nagle kanapa się rozunęła prześlicznie niczym Ocean i ku namiętności dalej do głębin rozkoszy fala poniosła nas tak z dużą swobodą nie tylko na spojrzenie a też większego uświetlenia dnia słonecznego,to noc nie była jedynie obraz oblubieńca ...