kiedy zima mrozem ściska zębami się klaszcze dłonie pod kołderkę skrywa lub wciska je w gatki cyrkulując ciepło źródła by uśmiechnąć troszkę bezdruzgotania medtyuje kółka zataczając kółeczka szepcząc cichuteńko co za niebywała ulga źródełko ach źródełko jakieś ty cieplutkie ciało przy tobie promienieje chyba zasiedzę się w tobie kontekstem rozalenienia jakież to ekscytujące konwersja niebywała osiągnąć szczyt kosmiczny bez ust całowania...