wysiadam z wygodnego autokaru i zupełnie niespodziewanie znajduję się w centrum upadającego świata aleją wysadzaną starymi drzewami przechodzę drogę którą oni szli z bagażami zamkniętymi w dwóch walizkach przez nadzieje na lepsze jutro oczekiwanie getta zamknięte kwatery wchodzę w kolejne kręgi wtajemniczenia klaustrofobiczny niepokój wdziera się w żyły oddech tężeje na murach gwiazda jak ezoteryczny pentagram złowrogo obwieszcza KTO NIE JEST Z NAMI TEN PRZECIWKO NAM SABAKI WON *** i tylko aleja niczym droga na golgotę wysadzana rosochatymi drzewami z mocnymi kręgosłupami i ludzkimi twarzami wyznacza kierunek powrotny