we wnętrzu winogrona

a ja nie mogę się uwolnić od prozy Brunona Schulza przeczytałam kiedyś i tak tkwię w tej zaczarowanej pułapce oniryzmu

Bo od poezji nie można się uwolnić, odchodzi wraz z sercem:)

proza Schulza to poezja właśnie--fenomen

przepiękny tytuł--- tak jak Kobieta przez którą przepływało morze

Od poezji nie można się uwolnić, tak samo jak od miłości... Ponoć wszystkie wiersze świata- podobnie jak piosenki- są właśnie od miłości... ;))

przekręciłam tytuł-- sorry

od śmierci też są --ale śmierć z miłością się nie wyklucza

Gizelo, o Schulzu pogadamy jeszcze jutro, tzn. dzisiaj, ale później... ;)) To temat rzeka... jeden z moich ulubionych... To nawet nie poezja, to magia!!! Ale polecam też Eliadego- rumuńskiego religioznawcę i badacza mitów... Tytuł wiersza pochodzi od jego określenia zawartego w autobiograficznej książce, a dotyczącego tego , jak kiedyś się poczuł jako dziecko wchodząc nagle do nieznanego pokoju wypełnionego słonecznym światłem przebijającym przez seledynowe zasłony... :))

tak to magia--karioko

fakt, maltoza, fruktoza i słabe kwasy organiczne powodują uzależnienie - już Noe miał problemy z winnym gronem choć w rodzinnym gronie popadł na Chama - a ja kocham bachantki i moszcz od wieczora do rana!

Kilka słów, które mówią więcej niż tysiąc :)

W prozie życia poezja to umiejetność unoszenia się ciut nad ziemią, wiec po co się uwalniać? Podziękuj mu :)

Rafale, Iwono, chyba dam się przekonać ;)) ZOSTAJĘ! ;))

Dziękuję, Magdisho :)

Vick- buziaki :** Twoje komenty są nie do podrobienia! :))