Skóra delikatna jak pergamin, Krucha jak skrzydło motyla – dusza Podnosi dłoń, jak najwyżej pod światło Ogrzewa przy szklanej żarówce Zakrywając oczy Nie chce dziś patrzeć. Delikatnie bawełna zsuwa się z jej ciała Już prawie naga A ciągle ubrana, bo uczucia schowane ukryte pod woalem tajemnicy Cicho, bo jeszcze ktoś usłyszy Od łez tak się dławi?