w burzową porę...

W burzową porę ta myśl się zaczyna... Pragnę coś stworzyć, ma dusza się dopomina. Lecz o czym pisać? Kiedy grzmot za grzmotem. Głośny huk rozgania myśli - ich zebranie staje się kłopotem. Ach i te błyski! Czyż nie są piękne? Na kartce skupić wzrok nie mogę, bo wciąż za nimi biegnę. Zamiast pisać - ich wyczekuje. Dźwięki deszczu wysłuchuje. Kapu - kap... Nie! To kap, kap, kap! Spada wprost na moją duszę. Zaraz mnie zaleje, zaraz się uduszę! W burzową porę ta myśl się zaczynała... Biada tej istocie co na deszczu stała.