Kiedyś zniknę i usiądę nad rzeką a razem ze mną butelki i tak całą noc siedząc napełnię je smutkiem po brzegi. Rano pełne utopię niech z nurtem daleko popłyną a potem pójdę w miasto a Kazimierz kawą napoi i życiem zarazi. Więc kiedyś zniknę już to widzę jak idąc na Rynek dorożek stukot usłyszę.