na karuzeli życia kręcę się zagubiony w oszalałym wirze pędzę do góry dotykam rękami słońca za chwilę spadam w ciemną otchłań boję się trzymam się kurczowo małego krzesełka ogromne koło wciąż się toczy łańcuchy życia plączą się wokoło krępują moje ręce oplatają szyję brakuje mi tchu chciałbym wysiąść jeszcze kilka obrotów muszę wytrwać karuzela się zatrzyma krzesełka opadną przestaną wirować będzie spokojnie będzie cicho odpocznę