kiedy w zimie wchodzę do lasu stąpam ścieżką śnieżną jak z atłasu ażury drzew tkane są białym śniegiem a jeśli zmarznę to ruszę biegiem podziwiam piękne zamarznięte sople to zaczarowane przez mróz samotnych drzew łez krople one mają ze szronu i śniegu korony i tak las cały stoi bardzo zamyślony każda pora roku ma swoje oblicza bezcenne zostawia tylko flesze w pamięci bez podpisu bezimienne a ja jeden spróbuję opisać tu krótko zajmę się zimą na chwilę jak szydełkową robótką 18.02.2012r.