Przejdź do treści
Czytanie

Wędrówka

Nie znając prawie życia, szukasz własnej drogi,
rozmyty przez mgłę obraz mając przed oczami
próbujesz iść na dotyk, wytężasz słuch czujnie,
przeróżne głosy z boku służą Ci radami.

Mimo to wszystko błądzisz, krążysz po omacku,
co drugi krok upadasz, podnosisz się w trudzie,
brak jest pomocnej dłoni, której wypatrujesz
...pogrążony w ciemnościach rozmyślasz o cudzie.

O dłoni której ciepło wyczujesz z daleka
choć dotąd czułeś tylko wicher lodowaty,
o dłoni która z ziemi podnieść się pomoże,
lecz nie otworzy palców by żądać zapłaty.

I dalej już razem ruszycie przed siebie,
nadal mając mgły ziarna nieliczone morze
rozsiane w powietrzu,lecz iść będziesz pewnie,
ściskając dłoń cudowną która wstać pomoże.
36 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.