Zdaje mi się że biegnę — a to jakiś dzieciak zajączki puszcza lusterkiem — i dobrze się bawi zdaje mi się że idę — spacerem boskim przez Kraków i Asyż a to znów ci bracia niepoprawni Lumiere się nazywają — i ciągle ich cieszy że to jak żywe Dobrze już dobrze — przecież wiem muszę na nowo opowiedzieć sobie bajki wszystkie — we wszystkie uwierzyć dopiero teraz — od chatki na kurzej stopce do pałacu na szklanej górze z wszystkimi maleńkimi księżniczkami (które tak mi zrobiły wodę z mózgu i serce z serca) uwierzyć — mocniej — mocniej — jeszcze mocniej niż w teatrzyku pierwszego łóżeczka