Rozstanie

Odchodzę Stoję po kolana w wodzie Zanurzona w morzu własnych łez Kiedyś stałbyś w nim, ty też Lecz teraz płaczę przez ciebie Chmury płyną po szarym niebie Ku obłokom biegnie mój krzyk Dlaczego Ty?! Już dawno nie byliśmy razem Byliśmy tylko słodkim obrazem Parą, lecz tylko dla innych Nie dla siebie; czy tak być powinno? Z każdym dniem coraz bardziej się ode mnie oddalałeś Dużo czasu mi zajęło zobaczenie, że zostałeś Gdzieś w tyle Wiedziałeś, jak ciężko się z tym żyje? Bałam się, bałam twojego uporu Nie kochałeś, a nie dawałeś mi spokoju Patrzę w lustro, na swoje ciało Czy tylko to ci się we mnie podobało? Czy naprawdę z siebie dawałam za mało? Kochałam cię, nie zwracając uwagi na nich Kochałam, to było moje własne zdanie Miałeś wątpliwości, przyznaj, miałeś Coraz bardziej podejrzliwie o wszystko mnie pytałeś Wciąż byłeś przekonany, że wszystkiego nie wiedziałeś W ostatnich dniach tylko napełniałeś mnie bólem Mówiłam, jak cię bardzo potrzebuję Po raz tysięczny, nawet tysiąc pierwszy raz Starałam się odzyskać nasz stracony czas Chciałam po prostu zawsze być przy tobie Zapominałam przy tym o sobie Zapominałam, co jest dla mnie dobre Zaufałam ponownie, ten tysiąc drugi raz Powiedz, ile jeszcze mogłam ci dać szans? Nie dawałeś mi miłości, nawet nie umiałeś słuchać Nie usłyszałbyś nawet, gdybym krzyczała do ucha Że chcę odejść, ale tak bardzo się boję Że moją duszę napełniasz niepokojem A jednak wzięłam w ręce swój los Na powitanie otrzymałam cios W przenośni i w praktyce, upokorzona Płakałam długo, tak upodlona Kim dla ciebie byłam, powiedz mi szczerze Jeśli powiesz, że kochałeś, nigdy nie uwierzę Gdybyś kochał, dałbyś mi w końcu spokój Otarłbyś każdą łzę w moim oku Nie krzywdziłbyś, a robisz to właśnie Chciałabym spać, lecz przez ciebie nie zasnę Nie zasnę, tak bardzo boję się Że znów odwiedzisz mnie W złym śnie.