Ciemność nocy ,zmysły na uwięzi,
W jednym punkcie ,nocy czarnym
skrzydłem.
Ciemność pustki poraża i rzęzi,
Chce rozdrażnić zmysł nocy
mamidłem.

Oczodołem zaspane po trosze,
W atramencie łut zawisł nadziei.
Ręką siane srebrno-złote grosze,
Nocy płaszczem, w gwiazdach czarodziei.

Niepewnością gdzieś miasta księżyce,
Wężem nocy rozbiegane drogi.
Taflą wody ,rozbiegane lice,
Gadzim pniakiem przyczajone wrogi.

W srebrnym płaszczu zatoczył półkolem,
Przyglądając nieznanym przybyszom,
Na firmament błysnął parasolem,
By batutą przerwać nocy ciszę.

Widy ,zjawy,poszukały skrytek,
Ciemność cofa nocy niedobitek.
Mgła skłębiona gdzie przyleśna młaka,
Pośród lasu i na skraju w krzakach.

Józef Bieniecki