Dwa sąsiady!...

Baranki potulne, którym mięknie rura,
A bezwzględny szowinizm jawi się jak bzdura.
Słabi - cisi i grzeczni, poprawni sąsiedzi.
Mocni - barbarzyńcy, diabeł w każdym siedzi.

Kulturą się obnoszą niczym nie zatartą,
A na kartach historii plugawą , nic wartą.
Gdyż zbrodniarzy imieniem wymierzają "prawo",
I na harfach wojennych brzdąkają pieśń krwawą.

Mentalnością pokrewni, jak Kali i Abel,
Wiekami budują wspólną wieżę Babel,
Nie swoimi rękami. Myślą ino bzdurzą,
Na Syzyfową modłę, takową wyburzą.

Kult wszechobecny władzy, rodzi psychopatów,
Ci narodom ościennym niosą widmo katów.
Rosyjski zniewolony, niemiecki w rygorze,
Barbarzyńców nie widzą w wybranym potworze.

Wiekowej bliskości, choć bełkotem różnią,
Mogą ino wychwalać bestialstwa kuźnią.
Hydry w godle te same, łby będą unosić,
Puki Anioła Śmierci miecz obu nie skosi.

Puki co, trudno szukać braci pośród obu,
Dzielą, a nie łączą katakumby grobów.
A gdy domem się stanie, ich wspólna mogiła,
Można rzec - horroru historia skończyła.

Józef Bieniecki