Przejdź do treści
Czytanie

jeszcze jeden wiersz

Gdy zamykają się drzwi cierpliwości,
gdy słyszę kroki już coraz dalej,
rozumiem jak trudno jest tak trwać w miłości
szukając żaru w iskierce małej.

Może pomoże mi jakieś słowo,
twa obietnica, że już nie długo
staram się myśleć sercem, nie głową
wysyłam duszę – niech leci, jak piόrko.

Lecz jak mam to zrobić, gdy wciąż cię za mało,
gdy każde słowo tak wyproszone,
gdy moje serce tak twoim się stało
i pragnie cię codzień, jak wygłodzone.

Oderwać bym chciała się od tej męki,
zapomnieć o cudzie, jaki mi dajesz,
wymazać z pamięci wszystkie twe wdzięki
i całe to piękno jakim się stajesz.

Dlatego nie proszę już o nic więcej,
tylko w obłędzie co noc cię wołam,
zamknij w twym sercu na zawsze me serce
i z całuj mi z twarzy tę wieczną tęsknotę….
…i z noska,
z powieki,
oka i czoła…

43 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online · Artur83

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.