malarko smutna w ramionach kołyszesz szarość dnia codziennego bezwolna milczysz unosisz się drgasz w chmurach krzykiem straszona malarko utajona wilgotne dłonie oczy wpatrzone bez kolorytu zimna drętwa od rana do świtu malarskim gestem po parapecie przenikasz przestrzeń nie zawsze słana chorobą zmienna jak wiatr z wodą stąpasz jak iskra wśród arlekinów kryształ wrzucony w barwy muślinu przenikasz się z szybami autobusów miłości szukasz wśród starych arbuzów