Teraz siedzę i zatapiam smutki... horyzonty zarazem dalekie i krótkie... To co było, już nie wróci-każdy wie i dalej się z tym trzyma jak głupki.. Bo w coś trzeba ubrać ból, by był bardziej znośny i ładniejszy trzeba go upiększyć jakoś pomalować kredką więc choć pomaluj mój świat.. Świat bez sensu i perspektyw na przyszłość zbudujemy nowy dom nową osobowość która zniesie każdą falę