twarz

w szarym kręgosłupie snów gdzie gwiazdy znikają w tkankach ciemności i kształty się wyłaniają z nieba jak złamane fale w morzu snów w labiryntach mózgu, gdzie myśli żyją wątki się splatają, jak bliskie powiązania a w głębiach, gdzie nie ma światła ciemność ukrywa swoje twarze w tęczy losu, gdzie dnia i nocy granice się łączą, jak rysa na twarzy i w tym szczególnym punkcie czasu znów zaczyna się historia w ten sposób, jak wiosenna mgła odsłoniwszy się na niebo, rozchodzi się w pustce a na twarzy człowieka pozostaje większość ciemności, które go człowiek nie wie