wzrok

Wzrok



Idziemy przez życie.

Brniemy w bagnie ułudy niosąc kamienny uśmiech.

Patrząc oczyma próżności wypełniamy zachciankami,

małymi rzeczami serca w których powinno być życie.

Karmimy duszę widokiem skostniałych wrażeń otaczającego świata.

Biegniemy na skróty wyprzedzając szczęście,

zostawiamy uczucie by nie mieć balastu

i gubimy siebie.

Nasze oczy patrzą widząc to co widzą inni,

to co chcielibyśmy by inni widzieli.

Dlaczego nie patrzymy swoimi oczyma?

Dlaczego świat innych jest naszym światem?

Nie potrafimy spojrzeć gołym, prostym wzrokiem serca,

nie potrafimy, czy nie chcemy??