Podążają ku ogródkom działkowym, Pochyleni do ziemi jak wierzby wiekowe, twarzą pokrytą pejzażem przemijania stanowią arcydzieła nie do skopiowania. Z ciemnymi chmurami na horyzoncie lub jasną tęczą wyrzeźbioną w marmurze, ciało podtrzymywane laską, szuka wolności choć odrobinę tej, co była w przeszłości. Uwięziona dusza, do skrawka ziemi ucieka wielokrotnie cenniejszej od uncji złota. Tutaj jest bliżej do nieba i blasku słońca, wśród drzew i kwiatów dalej do końca. Raczkują jak dzieci na kolanach, nieporadnie by zbudować astronomiczną twierdzę. Zbolałe dłonie wynoszą z ziemi życia kwiat, pragną naprawić nieprzyjazny dla siebie świat.