przeźroczyście drwię
nadzieją w zapomogę złudzeń
kiedy podobno
nie można nie potrafić nie czując swobody nie słyszeć
rytmu odmierzając ego długością łańcucha

na ganku rozsiadł się strach
wiosny popijają oranżadę
wyplatają lata

cytrynowo
biegają po łące
rozłąka
odgania kruki
na kucaka

za fosą zamek
przed nim
rozszarpana wątroba
prawe płuco też
lewe
i inne organy

za
graj

jestem
w
tu

klucz
pamięta że jest miejsce w którym czas
przekleja i zakrzywia się na ścianach by w wolnej chwili
zabawiać wykruszankę
kiedy dookoła zieleń w gdzieniegdzie biel
układa kolejno kończyny tors i głowę
a za oknem gwar za gwarem okno przez które nic nie widać
bo mgła bo kitle
w przeźroczyste postacie