przypomnij mi o kruku
dobrze
przewróć stronę

na szczycie szklanej góry płonącej
pochodnią robaczywych czaszek
magnifikat komnaty zwiewnie szarpał struny

dobrze(że)

tam nikt dojść nie mógł
on wzbił się ponad wszystkim
i za grał

dobrze(że)

spojrzał przez pajęczynę i dostrzegł
obleczoną jedwabiem szkieletu
pulsującą nieuchronność

spójrz
upadła księga

zaprawdę nacina źrenice
za prawdę nas przenika
przenika zaprawdę kruk