usiądź
obok śmiejmy się z-zaciasnych butów
niech donośny chichot łączy się w podeszwie
i puch-nie rozprężając rzednące powietrze
dzieląc na dwoje
na zawsze przygaś-nie

przekrocz nas
o kilkanaście zbliżeń które jak mówiłaś
drwią z nie-perspektywy stawania się
narodzin zespolonych właśnie
nie poparte (są) niczym ponad ciało żywe

ja do ciebie ty dla mnie przecierasz wyrazy
twarzą na której leży ziemia i krzyż wbity stoi
niech pochwalony będzie ten kogo się boi
słowo którego nikt nie zauważy