wwiercam palec w ciemię
kierunek jednostajnie ograniczony tendencją
układającą się w wewnętrzną orientację
nie przynosi żadnego rozliczenia niewiedzy
mówią że dopóki nie jest zarośnięte można bawić się
tkanką mózgową
spod brudu zakrwawionego paznokcia wypadają
na kartę nieczytelne znaki prawdopodobnie litery od
nazwiska które składa się z kliku książek setki wierszy
ambitnych tłumaczeń i gry
pożółkła twarz klasycyzującego chłopca pragnącego
i usychającego z pragnienia bycia w niebycie
rozdrapanych skroni

nie pytaj z jakiego powodu obawiam się
zapomnieć nazwisko