Myśląc, noc nie daje snu
Patrząc w zegar, wskazuje dwunastą
I znów gdzieś brakuje tchu
Bo istnieje wola uwolnienia stąd.
Defensywa nie jest wcale moja;
Tam możesz czyścić i wyrzucać,
I gdy nie wpuścisz
Zniszczy się nadzieja twoja.
Po co zaczynać zbieranie grzybów
wiedząc, żę są trujące?
Jaka była wewnętrzna chęć
Ów myśli!
One męczą te sumienia gwieździste, wielce wrażliwe.
Czego miała dotyczyć
chęć z tych bardzo niemożliwych
Wyznań?
Zawziętość, niechęć wytłumaczeń;
Prowadzi ludzkość tam,
gdzie wielki wieszcz opisał "Przygotowanie"(1)
Wielka przygoda uwieczniona,
stała się skończona?
Czas zabije sens ciągłego zbierania grzybów.
Powodując przerzucenie się na muchomory.
Niewiele zabrakło!
Aby stwierdzić:" Czy przeszkodą do
zbawienia jest osiągnięcie szczęścia?"
Bo gdy dziecko tuli się z matką;
Nie potrzeba choć jednego wejścia
lub poznania tej świętej ziemi,
którą widząć, czyżby zbyt wcześnie?
Gdyż dalsze bycie przepowiadają bezsenni.
Aspekt tego trwania
W sercu gnie się i mętnie.
Wiele wariantów kieruje nas
na życie złamane,
Wspomnienia w tobie;
Na zawsze pozostanę.

1) - nawiązanie do III cz. Dziadów A. Mickiewicza