Przejdź do treści
Czytanie

Spacer

Idąc o świcie parkiem
widziałam staruszka,
siedział na brzegu ławeczki
o śmierci swej rozmyslał.
Ledwie uchylone oczy jego
zdumieniem patrzyły przed siebie,
usta nic nie wyrazały,
on szeptał:mój Boże,mój Boże.
Idąc alejką spotkałam staruszkę
siedziała skulona na trawie,
z oczyma bez cienia wyrazu
szlochała wpatrzona przed siebie.
Drobne,pokręcone dłolnie
trzymały zabrudzone zdjęcie,
ona szeptała,
że jest szczęśliwa,
zdumiewająco fałszywie.
Idąc o świcie parkową aleją
widziałam paręstaruszków,
tkwili wpatrzeni przed siebie,
na otwarte w półmroku słońce.
Siedzieli na brzegu ławeczki
dwa cienie w ciemnej aleji,
zapominając o latach tesknoty,
umierali
w miłosnym zwątpieniu.
38 odsłon

Rozpocznij rozmowę

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.