Podróż

Liście wiatrem szarpane jak gniew w ciele się budzi by nigdy już więcej nigdy nie wierzyć w żadnych ludzi Korzenie Twoich kwiatów ziemia ogrodu kryje nim wzejdzie promień słońca historia pamieć zabije Mrok Twojego serca ogarnie całe ciało które już na wieczność mnichem pozostało Dziś tylko czarny habit cień wierny Twój sługa pamiętał o podróży która jest tak długa Ile jeszcze życia ile kropel spłynie nim czerń rozjaśni promień spojrzysz w oczy dziewczynie Królestwo nocy się kończy władcę jasności na tronie spęłnię swe sny na jawie nim pierwsza gwiazda zapłonie