Wszędzie śnieg, a ja jadę tramwajem z Opolskiej ( to jednak nie koniec świata ) w stronę Dominikańskiego. Jadę odmieniony i pewny tego, że nic nie jest takie, jak sobie wyobrażałem. Że jest jakie jest, a mogło być inaczej. Pasażerowie wsiadają i wysiadają, nie patrzę w ich twarze. Unikam kontaktu specjalnie, z premedytacją, bo skrywam pod płaszczem tajemnicę i nie chcę jej pokazać światu. Świat woła, świat chcę wiedzieć, że nic nie jest takie, jak sobie wyobrażałem. Że jest jakie jest, a mogło nie być wcale. Jadę tramwajem na koniec świata. M.D.