Gdy dojrzeją złote jabłka na
jabłoni
dzieci stoją już ubrane w barwne stroje
wyciągają małe garście
białych dłoni
i zrywają najspokojniej niepokoje

Jabłoń chyli się nad nimi w niemym
tańcu
i podnosi białe dzieci na gałęzie
złote liście migotają w bladym
słońcu
okrywają małe ciałka sny
łabędzie

Jeden kęs
i wszystko nagle się odmienia
blask ciemnieje migotliwe liście gasną
odrywają się od ziemi czcze marzenia
jeszcze chwila...
dzieci zasną