Zakroplona bladym światłem
czarna mucha w szkiełku cienia
smugą płytkiej naiwności
w ciężki oddech bez wytchnienia

Zaplątany w czerstwy odór
lepki pająk podłej drwiny
chichot i drewniany język
rzeczywistość bez przyczyny

Rozcapierzam sztywne palce
w chwyt niepewny dłonie zmieniam
ścicha zmierzch i syczy przestrzeń
jestem a przecież mnie nie ma