Obuty w ołowiane buty
na skróty w lęku życia
tańcuje swój taniec okrutny
wybitny idiota

Huk lekki niesie się po sali
gdy pali się w ramiona pani
co sercem miękkim chwyta
lewy but prawy but
i z kopyta każe mu walić

Pijany od nadmiaru żalu
nerwowo patrzy na drągali
gdy śmiejąc się pod ścianą stoją
a każdy wzrokiem chwyta
myśl jego ze stali