Przejdź do treści
Czytanie

Kostnica doświadczeń

Egzystencjalne
Skąd mam wiedzieć jak żyć? Szkoły szczęścia nie skończyłem z honorami, Jak zwyczajnie być? Gdy świat reszty nie wydaje, Drogę zaściełając trupami, Martwymi resztkami doświadczeń, Z tyłu zaściełając kostnicę głowy, I ta chęć , ta próba, Ta naszego istnienia zguba, W poszukiwaniu znaczenia, Gdzie nigdzie go niema, raz, dwa, trzy szukam, Do nieba nadziei pukam, Na kolanach, nisko duszę kładąc, Czekam na znak, na dotyk, Bo nadzieja jak narkotyk, Tak bardzo szybko jadąc, Szansę daje tylko tym, Którzy w górę patrząc, Dają szansę sobie.
135 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.