bezpański

rozkładam pragnienia jak karty
wierzchem dłoni na stół
z miną pokerzysty stopniuję napięcie

widzę do wnętrza
przemycam grę cieni na szybie

serce jak kot nigdy go nie ma
gdy jest potrzebne milknie
zostawia mnie samego na dłużej

nie jestem panem swojego losu