uśmiechnięta zaprasza świat na kolana bo tylko wtedy jest bliżej otwartych okien rozpiętego lata rysuje wyniosłe drzewa silne ptaki które mogłyby umieścić ją w pobliżu krzaków jaśminu czy kąśliwych świerków otula nogi kraciastym pledem mijani ludzie jakby zawstydzeni patrzą przez chwilę jak cierpliwie zakrywa dłonią błękitne oczy obserwuje pochody deszczowych chmur i horyzont zaplątany w ciszę