podobni

02.12.2012 • Przemijanie

ten wiatr jest jak człowiek
długo stoi przed drzwiami
wypełnia szeptem płuca
oczy chybotliwym płomieniem świecy

jest bratem oceanów
w szantach zamienia nuty
milknie na odległych plażach
zakopany z piaskiem w rogatej muszli

ten wiatr jest jak człowiek
gdy westchnie ostatni raz
obok kamienia na polu
ustawi z przygarbionej gruszy
samotny krzyż

11 10

1 odsłon

Komentarze (10)

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

DARTANIAN 110 13 lat temu

Zakończenie bezsprzecznie ci się udało Mkey

duch44 13 lat temu

Wszystko sie udało Dart:)doskonale dobrane środki ciekawa metaforyka ale to już standart wiesz te wiersze stanowią całości nic nie jest z nich wyrwane ten również nie sa eklektyczne jak sie zdarza czasem jest w nich zamysł i żelazna konsekwencja chciales merytorycznie masz pozdro

mkc47 13 lat temu

Duchowaty :) pisałem nieco żartem w odniesieniu do naszej żelaznej damy :)))dzięki że tak często jesteś w komentach :)))

duch44 13 lat temu

widze że tak dlatego komentarz natury ogólniejszej:)

pańcia 13 lat temu

też patrzę z tej ogólniejszej perspektywy - tak zobrazowałeś ten wiatr, że do szpiku... jeden z Twoich lepszych tekstów. wg. mnie

mkc47 13 lat temu

gregorsko 13 lat temu

ciekawy wiersz gdybyś nie wyjaśnił o co chodzi zupełnie inaczej bym go odebrał pokazuje to wieloznaczność interpretacji a lubię zastanawiać się nad wierszem pozdrawiam :-)

mkc47 13 lat temu