biegnę krawędzią nurtu budząc świt słonecznym wizażem w próbie daremnej ucieczki krzykiem mewy obnażam samotność wymachuję rękoma zaglądam w oczy ptakom zaznaczam swoją obecność skromnym bilbordem tożsamości nie widzę nikogo w lustrze wciąż chwieję się tym samym łanem żyta potem znikam jak opar tuż u twoich stóp